Deze kruisbestuiving bestaat uit een verzameling artikelen uit regionale bladen en creatieve bijdragen, in woord en beeld,  van dansers.

Mei '11

Op de Winterleliesalons van afgelopen winter hebben we al kunnen genieten van de prachtige nieuwe boxen in studio Libertango. Deze boxen zijn ontworpen en gemaakt door Rik van AmpliMuse. Deze zomer heeft Rik ook nieuwe boxen gemaakt voor de Waterlelie, 4 stuks, én een nieuwe versterker. Nu dus geluid all around! Boxen en versterker zijn zo groot (klein dus) dat ze precies in de fietskar passen! Het ghettoblastertijdperk hebben we hiermee afgesloten.

Fotocollage van Koninginnedag '11 op de Waterlelie van Geertje H.

Fokke en Sukke hebben een berichtje achtergelaten............

.

Fotocollage de Winterlelie '10-'11 van Geertje H.

De Waterlelie door Lenny Hoeks, 28 augustus '10

Tekenwerk van Luzia Engesser, gemaakt tijdens het tango-openpodium 28 augustus '10

Het Witte Weekblad 1 september '10

Het Witte Weekblad 18 augustus '10:

Het Leidsch Dagblad 16 augustus '10:

Het Leidsch Dagblad 1 oktober '09:

Meer hierover klik op: Trouw

Dagblad Trouw brengt de muziektenten in Nederland als historisch cultureel erfgoed overzichtelijk in kaart. Klik op: Erfgoed-Trouw in de buurt.

Uit: "Overleven-Verdicht" 09 art-in-nature, 29 augustus '09.

Fotobijdrage van Andreas S. 1 augustus '09

Fotobijdrage van Andreas S. 25 juli '09

Fotocollage's van Geert  L. 11 juli '09

Februari 09 BsAs: we waren erbij en hebben een opname gemaakt van Alberto Podestá, een van de grootste tangozangers uit de jaren 40. Met een leeftijd van ver in de tachtig is hij nog altijd populair. Klik, kijk en luister!

De eerste kennismaking van Elisabeth met de Waterlelie op 5 juli 2008 inspireerde haar tot het maken van het  volgende gedicht:

"waterlelie in de tuin
vol in het licht
omgeven door glans
van water
zon weerspiegelt
gevangen
in het vlak

waterlelie in het hout
omgeven door klank
tonen geven
aan
waar voeten
zich plaatsen

tango brengt samen
klank zon regen
bewegen"

Pierre-Pascal heeft op 5 juli 2008 foto's gemaakt van de Waterlelie. Zijn foto's kun je bekijken op: http://picasaweb.google.com/PPLemoine/TangoWaterlelieLeiden05VII2008

Het Witte Weekblad: de waterlelie op midzomeravond, 20 juni 2008:

http://www.echo.nl/ww-oe/buurt/lees/787979/dansen.in.het.donker/

Opening 5e buitendansseizoen op 30 april 2008, "Máxima" bezoekt de Waterlelie, het Witte Weekblad 1 mei 2008.

Van deze gebeurtenis een verslag van Berny en Ab heeft zijn belevenissen verwoord in een rijm-gedicht.

"Leiden valt toch in de Koninklijke prijzen"

Alhoewel de kans op koninklijk bezoek tijdens Koninginnedag voor iedere gemeente maar heel klein is, viel Leiden dit jaar toch in de prijzen .Eén lid van het koningshuis wist dit jaar aan het eind van een zeer vermoeiend bezoek aan de provincie Friesland, toch nog even in het diepste geheim langs Leiden te gaan. In haar hart wenste prinses Maxima al een paar jaar dat deze droom  werkelijkheid werd.

In Leiden is een bijzonder stel mensen al 5 jaar bezig om de Argentijnse Tango in beeld te brengen en wel in paviljoen De Waterlelie in de Leidse Hout. Mirjam van Niel en Peter Kooijman weten enthousiaste Tangodansers vooral uit Zuid en Noord-Holland in Argentijnse Tangoverukking te brengen. En alhoewel prinses Maxima  via de rijksvoorlichtings- dienst  vernomen heeft dat zij van harte welkom is om eens een bezoek aan de Waterlelie te brengen, was het haar tot op heden nog niet gelukt om op Koninginnedag aan het koninklijk gezag te ontsnappen en haar hartewens in vervulling te laten gaan.

Woensdag, 30 april 2008 was het dan zover. Aan het eind van de middag verschenen plotsklaps twee koninklijke bodyguards in de Hout ten tonele. Aanvankelijk had dit een schrikreactie tot gevolg bij de anders zo uiterst beheerste Argentijnse Tangodansers in de Waterlelie. Toen aan initiatiefneemster Mirjam van Niel duidelijk werd gemaakt dat het om een heus koninklijk bezoek ging van prinses Maxima, onderbraken de dansers en danseressen hun dans. Een heuse cabriolet met een koninklijke AA-registratie naderde door de Hout het paviljoen en prinses Maxima, begeleid door drie strenge bodyguards, stapte op Mirjam af en bedankte haar voor de uitnodiging. Mirjam, verrast als zij was heette de prinses van harte welkom stelde haar een aantal vragen: Hare Koninklijke hoogheid, mist u de Tango niet hier in Nederland? Prinses Maxima antwoordde dat dat wel zo is, maar dat haar schoonmoeder  duidelijk heeft gemaakt dat het niet aan Maxima is om intiem met allerlei mannen te dansen. Graag had zij haar Alexander meegenomen maar die verkoos toch het ‘koekhappen’ boven de Argentijnse ‘tango’. Op de vraag van Mirjam of de geruchten waar zijn dat koningin Beatrix overweegt om binnen het jaar terug  te treden en de kroon aan Alexander over te dragen en als dat zo is wat Nederland dan van Maxima als nieuwe koningin kan verwachten, antwoordde Maxima dat zij die eerste vraag weliswaar niet kan beantwoorden, maar dat als het eenmaal zover is, dat zij dan, eenmaal koningin der Nederlanden, onmiddellijk aan Carel Kraaijenhof zal vragen, voor het Wilhelmus een nieuwe melodie te componeren en de nieuwe tekst bij voorkeur  zodanig in te vullen, dat het koele ‘Duitse Bloed’ in ieder geval warm ‘Argentijns Tango’ kleurt.

Alle aanwezigen maakten hierop een diepe knieval voor Maxima en een luid applaus viel haar ten deel. Vervolgens mocht Maxima met dj Peter Kooijman de Tango dansen en afgeschermd door haar bodyguards was onze prinses niet te weerhouden. Praktisch alle aanwezige tanguero’s viel de eer ten deel om met de prinses te dansen. En speciaal op verzoek van Maxima werd de  ‘Chacarera’, een Argentijnse volksdans ten uitvoer gebracht. Toen uiteindelijk de koninklijke chauffeur Jan van der Hoeven het tijd vond om afscheid te nemen en de muziek stop zette, barstte Maxima in hartverscheurend gehuil uit.

Dit koninklijk bezoek aan de Waterlelie bewees maar weer eens dat er binnen ons koninklijk huis ook nog echte warmte aanwezig is en wel bij onze toekomstige koningin, die met nostalgie en diepe sentimenten aan haar vaderland terugdenkt. Hierop kan ons land trots zijn en Leiden al helemaal, want daar speelde dit tafereel zich in het diepste staatsgeheim op Koninginnedag af.

"Koninginnedag 2008.

Bij aanvang geen zon, geen waterlelie gezien
meteen afgeleid door de muziek en het zien
van  bekende en onbekende dansers voorzien
jawel van al wat in oranjekleur vermag aan
kleding  en accessoires en overal vandaan
uit Vlaanderen zelfs, mooi, ook haar naam

Windvlagen of kou niemand wilde versagen
want de dansers wilden alle dames wel vragen
om te dansen op de mooie muziek van Peter
dat lukte goed  iedereen scheen tevree, zeker

Tot er verwarring en onrust ontstond, te zien
naar bleek een auto met een dame van aanzien
particulier chauffeur en bodyguards er omheen
zij bleek terstond Maxima te zijn, zomaar alleen

Die was op de tango afgekomen, ze wilde graag
met een ander dan Willem Alexander vandaag
eens de tango dansen en zoals je‘t dansen moet
want Willem Alexander  en tango dat komt nooit goed

Welnu haar lukte het bovenal , iedereen verrast
de Prinses ongedwongen zo tango te zien dansen
zelfs de bodyguards werden er door aangestoken
wisten met mekaar de ganchos aan elkaar te flansen

Een ieder hielden ze in de gaten sommigen zelfs betast
maar Maxima wist van geen stoppen, de chauffeur de
wanhoop nabij, besloten de guards onder grote hilariteit
Maxima gedwongen met armen en benen in de lucht
van de dansvloer te halen en voor haar eigen veiligheid
naar de auto renden en met haar de wagen in sprongen

Er kon werkelijk gesproken worden van een verrassing
nagepraat werd er nog lang over deze opschudding
maar over één ding was iedereen het volledig eens
dat deze Maxima alle harten in één klap had veroverd

Iedereen ging weer over tot de orde van de dag
want  zelf dansen is toch wat een ieder het liefst doet
bovendien hadden we nog de chacarera tegoed
dat gaf moed, brak alle spanning, niets dan gelach

Onze teejay schakelde daarna nog over op  non-tangomuziek
waarop ook goed viel te dansen, soms ook niet
zelfs de enkele bui mocht de pret niet drukken
iedereen was in opperste stemming, geen nukken
de muziek vol afwisseling ging door tot wel zes uur
Peter wist van geen ophouden, het weer bleef guur

Zo verliet de een na de ander de Leidse Hout
na een heerlijke dansmiddag, al was het wat koud
de jopie-zopie van schaatsers is voor ons niet nodig
de tango verwarmd de harten en maakt dat overbodig."

Door: Ab. M.

Na de volgende salon stuurde Ab een vervolg gedicht:

"De Waterlelie.

Toen fris en koud  nu warrn en heet
de tegenstellingen waren  groot geen
belemmeringen voor hij/zij,die weet
hoe te genieten van tango, geen spleen
wel een prachtige vijver, mooie natuur

Opwaaiende zomerjurken tangovuur
een jarige gefêteerd, met spitsuur
voor de dansers om de jeugdige tanguera
te fêteren met Pugliese, geen fata morgana

Ook was te constateren dat warmte of niet
je vooral goeie dansers van her en der ziet
prima muziek, inzage in een mooi fotoboek
zelfs een ooievaarsnest,geen Koninklijk bezoek

Wel dezelfde gastvrijheid als altijd, gezorgd
ook voor de dorstigen, voldoende lekkernij
onbezorgde dansuren opnieuw gewaarborgd
de volgende salon zeker weer van de partij
beide keren nu waren een feest voor mij

Necio die in “De Uitvreter”de Sarphatistraat
de mooiste plek van Europa vond, J.C.Bloem
dichtte Domweg gelukkig, in de Dapperstraat
dat is in Amsterdam, de dichters erom beroemd
ik kom er vandaan, maar Leiden alom geroemd
vanwege  de Prinsen en Staten, Vondel die seit

Omhelst de Vre, dies vliên Bedrogh en Valscheit
spoedigh. Het nieuwe Athene groeit, nu 't oude in
d'assche leit, nu geen straten, Prinsen en Staten
tot welke dichterij of uitspraken zouden
deze dichters de plek in ‘t Hout hebben verleid
die ons tangodansers nog vele zaterdagen verblijd."

Het Witte Weekblad 29 augustus 2007

Aan het einde van een lange zomer: gedicht over de afsluiting van de Zomertango in de Waterlelie op 25 augustus 2007, geschreven door een van de dansers.

"Aan het einde van een lange zomer.

Waar de witte waterlelie wiegt
Klanken wuivend wentelen
Trots de tango troont
Rondom de kiosk voetjes drentelen

Dat Paradijs hebben Peter en Mirjam gesticht
En nu de tonen versterven
Paarsgewijs verstoort het evenwicht
Ieder voor zich gaat zwerven

De waterlelie haar hart toedicht"

Jacques W.

Jaco heeft op 25 augustus 2007 in de Waterlelie foto's gemaakt. Zijn album kun je bekijken op: http://picasaweb.google.com/zum2007

De tango is een dialoog, het Leidsch Dagblad van 6 augustus 2007.

Tereza uit Praag was enkele dagen in Nederland en op 4 augustus 2007 in de Waterlelie. Haar foto's heeft ze voor ons achtergelaten op: http://www.flickr.com/photos/terepics/

Tango op Koninginnedag, het Witte Weekblad van 1 mei 2007 over de opening van het buitendansseizoen op koninginnedag.

De tango dansen in weer en wind, een artikel uit het Leidsch Dagblad van 17 augustus 2006 over het buiten dansen in de Waterlelie.

Buiten dansen door weer en wind

Maarten Baanders

Handmade from Istanbul, uit het winternummer van La Cadena het verhaal van Jan over onze schoenentour in Istanbul.

Handmade from Istanbul                                         Door Jan van der Hoeven.

Daar staan we dan, Mirjam en ik, ergens midden in Istanbul in de buurt van het Taksimplein. Vanaf die plek is het niet ver lopen naar de schoenmaker die handgemaakte tangoschoenen levert, onze Turkse medecursiste danst zelf al jaren op door hem gemaakte schoenen. Volgens de stadsplattegrond is er een voetgangerspassage, zodat we zonder levensgevaar de overkant kunnen bereiken van de 6-baansweg die dwars door de stad loopt. En inderdaad, via een niet al te frisse tunnel, met aan beide kanten allerlei onduidelijke winkeltjes in onderdelen voor wit-, bruin- en zwartgoed, bereiken we de overkant van de straat.

Niet al te ver daarvandaan vinden we het door ons gezochte adres. Tenminste, het adres klopt maar een duidelijke ingang is er niet. Dan toch maar gewoon die trap op. In het trappenhuis is elke verdieping een verrassing, achter elke deur gebeurt wel iets met schoenen, maar als we het hebben over tango(schoenen) wijzen alle vingers toch naar een hoger gelegen verdieping. Als we daar arriveren blijkt de “patron” niet aanwezig. Geen probleem, we hebben vakantie en komen straks gewoon weer terug. Toch hebben we wel een beetje haast, we zijn hier maar drie dagen en we willen niet zonder schoenen terug. Een paar uur later is de chef wel op zijn plek. Een verlegen, alleraardigste, jonge, uitsluitend Turks sprekende man, gekleed in een stofjas met het embleem van een bandenfabrikant staat ons te woord in een kamertje dat dienst doet als showroom, kantoor, paskamer en ontvangstruimte.

Dankzij een andere klant, een Turkse vrouw die uitstekend Engels spreekt en voor ons tolkt, kunnen we duidelijk maken wat we willen en vooral dat we dat willen in de helft van de normale leveringstijd. Dat levert wat problemen op als het gaat om de keuze van sommige modellen of leersoorten en de stapel folders, foto’s en plaatjes die Mirjam krijgt aangereikt, maakt de keuze bepaald niet eenvoudig. Ze neemt een combinatie van drie bestaande modellen. De patron maakt een tekening van haar voetomtrek in het deksel van een schoenendoos, er volgt een test van de soepelheid, zachtheid, stevigheid en rekbaarheid van het beschikbare leer, we laten een dansschoen achter, spreken een prijs af en het tijdstip dat we de schoenen op willen halen. Wat kunnen we nog meer doen?

We storten ons in de metropool Istanbul. Een ongelofelijke hoeveelheid voertuigen baant zich een stinkende weg door de stad, de secondewijzers bij de oversteekplaatsen voor voetgangers staan op scherp en de stadsbewoners zijn allemaal op hun eigen manier bezig in hun onderhoud te voorzien. Op woensdagmiddag gaan we opnieuw richting schoenmaker. Lopend terwijl de regen met bakken uit de hemel komt. Drijfnat lopen we de trappen op.

Wat de drie oude, verweerde mannen met naalden in hun mond voor het af en toe fixeren van het leer, op een kruk met hun knieën als werkblad, elk met hun eigen kale gloeilamp en in hun eigen lijmwalm in de tussentijd hebben geproduceerd, is van een ongekende kwaliteit. Er worden nog wat gaatjes bijgemaakt voor de sluiting, hier en daar wordt het leer nog wat opgerekt en er gaat nog even een gasvlam langs de schoenen voor de stikseluitsteeksels en de lijmresten.     

Wie zulk vakwerk niet eert is de tango niet weert.

Necmi Usta
Keresteci Recep Sokak
Safi Han nr.7, 3 hoog
Beyoğlu – Istanbul

Dansgroep raakt tangopleintje kwijt, een artikel uit het Leidsch Dagblad van 10 september 2005 over het afscheid van onze buitendanslocatie.